Znajdź nas na Google Plus Znajdź nas na Facebook
Mapa strony Kontakt

UWOLNIJ SIĘ
Profesjonalnie leczymy uzależnienia

Bezpłatny punkt konsultacyjny

tel: 12 281 08 59 | 505 251 858

Wybierz odpowiedni turnus dla Twojego problemu: Uzależnienie od leków lekomania Uzależnienie od leków  lekomania Uzależnienie od alkoholu Uzależnienie od alkoholu Uzależnienie od hazardu Uzależnienie od hazardu Uzależnienie od narkotyków Uzależnienie od narkotyków Motywacja i diagnoza Informacje Motywacja i diagnoza Informacje
Versusmed | Ośrodek terapii uzależnień w tym leczenia alkoholizmu

Współuzależnienie

Młoda kobieta i mąż alkoholikWspółuzależnienie to termin opisujący szereg zmian, jakie zachodzą u tych wszystkich, którzy żyją w bliskiej relacji z osobą uzależnioną. Definicja mówi, że współuzależnienie to rodzaj przystosowania do destrukcyjnej sytuacji, w jakiej żyje osoba związana z alkoholikiem lub też osobą uzależnioną od innej substancji czy aktywności. Przystosowanie to jest zdecydowanie negatywne, co oznacza, że mamy do czynienia z rożnymi zmianami (w sposobie myślenia, w uczuciach, w zachowaniu), które niszczą współuzależnionego, a niejednokrotnie dodatkowo... wspierają nałogowca. Współuzależnienie rozpoznajemy w oparciu o zespół konkretnych faktów, które - razem z przykładami - opisujemy poniżej.

Nieudane próby zmiany sytuacji:

  • Zachowania kontrolujące picie alkoholu przez osobę uzależnioną np: pilnowanie, towarzyszenie w piciu, organizowanie okazji do picia w domu "żeby był na oku", wylewanie alkoholu, odkrywanie i niszczenie kolejnych skrytek, w których chowany jest alkohol, obecność na spotkaniach towarzyskich tylko w tym celu by "upilnować" osobę uzależnioną, organizowanie życia tak, by zminimalizować okazje do stosowania używek. Ustawiczne telefonowanie do osoby uzależnionej, przyprowadzanie jej z "imprez", barów, z pracy do domu, czasem wręcz śledzenie itd.
  • Zachowania mające na celu uzyskanie wpływu na zachowania uzależnionego, np: liczne, mimo że bezowocne, "rozmowy dyscyplinujące", włączanie w próby uzyskania wpływu członków rodziny (rodziców, dzieci, teściów - wg zasady "powiedzcie mu/jej"), szantaż emocjonalny, epizodyczne karanie (ciche dni, unikanie życia seksualnego), przesadne zmiany we własnym zachowaniu w nadziei, że to spowoduje zmianę u osoby uzależnionej (np. będę milsza, nie będę się odzywała, nie będę niczego wymagała). Jednym słowem wszystko oprócz konkretnych działań, które mogłyby przynieść efekty.
  • Zachowania nadopiekuńcze wobec uzależnionego, np: pomaganie, szczególnie w kwestii konsekwencji związanych z piciem, załatwianie zwolnień lekarskich, ukrywanie problemu przed innymi, płacenie kolegiów, mandatów, regulowanie opłat za Izbę Wytrzeźwień. organizowanie domowych detoksów, wzywanie lekarzy i regulowanie opłat za odtrucie. Wreszcie - troska o samopoczucie i dobrostan osoby uzależnionej szczególnie wtedy, kiedy doświadcza ona zespołu abstynencyjnego (przysłowiowe już "rosołki", dostarczanie leków, witamin). Szeroko pojęte dbanie o to, by nie stało się nic złego z tych rzeczy, które mogłyby się stać w związku z uzależnieniem, gdyby nie pomoc i wieczne czuwanie bliskich.


Nieudane próby wycofania się z sytuacji:

  • Zachowania demonstracyjne np: grożenie separacją, rozwodem, wyprowadzeniem się z domu itd. przy czym - co najistotniejsze - zachowania te albo nigdy nie są wprowadzane w życie, pozostając wyłącznie czczą groźbą, albo stosowane są doraźnie, na krótko, a osoba współuzależniona stosunkowo szybko się z nich wycofuje.
  • Zachowania wzmacniające poczucie bezradności np: użalanie się, narzekanie - zamiast działania, nieprzemyślane próby reagowania np. opuszczenie domu bez przygotowania, bez zabezpieczenia. Brak zachowań zmierzających do usamodzielnienia się i poprawy własnej sytuacji (np. podjęcie pracy, oszczędzanie na wypadek, gdyby trzeba było odejść, zabezpieczanie sobie miejsc, do których można się udać opuszczając osobę uzależnioną, poszukiwanie informacji, w tym prawnych, które pozwoliłyby przygotować konstruktywną strategię działania).


Negatywne sposoby przystosowania się do sytuacji:

  • Branie na siebie całej odpowiedzialności za rodzinę np. przejęcie całej odpowiedzialności za funkcjonowanie rodziny (za dzieci, za kwestie materialne, przejmowanie obowiązków osoby uzależnionej i wszystkich ról, z których ona wypada).
  • Izolacja - np. rezygnowanie lub ograniczanie kontaktów społecznych, zwykle ze wstydu lub z braku czasu, energii, ukrywanie przed ludźmi swojej prawdziwej sytuacji.
  • Zaniedbywanie własnych potrzeb np. podporządkowanie swoich potrzeb potrzebom osoby uzależnionej i rodziny, zaniedbywanie siebie na bardzo podstawowym poziomie - dbania o wygląd, zdrowie, brak czasu na odpoczynek, rezygnacja ze wspierających kontaktów z ludźmi.
  • Zachowania świadczące o koncentracji uwagi na osobie uzależnionej np. ciągła czujność na to, czego aktualnie potrzebuje albo wymaga, dbanie o jej dobrostan w nadziei, że zminimalizuje to stosowanie używek lub pozwoli nie sięgnąć po nie. Niejednokrotnie dochodzi nawet do tego, że koncentracja uwagi na osobie uzależnionej doprowadza do odebrania uwagi dzieciom.

W efekcie pojawienia się, w takim czy innym wymiarze, opisanych wyżej symptomów dochodzi do sytuacji, w której - wbrew intencjom osoby współuzależnionej - ponosi ona coraz większe koszta i straty, osoba uzależniona zaś zyskuje coraz większy komfort picia, brania, grania itd. Zamiast zmiany sytuacji dochodzi do jej utrwalenia. Moglibyśmy się nawet pokusić o stwierdzenie, że osobie uzależnionej robi się coraz wygodniej. Dostaje coraz więcej, nie ponosi konsekwencji swojego uzależnienia, jest nieustająco ratowana, jej błędy są naprawiane, jej obowiązki przejmowane, więc... dlaczego właściwie miałaby się zmieniać? Osoba współuzależniona zaś jest coraz bardziej zmęczona, bezradna, przeciążona i - w związku z tym - ma coraz mniej siły, żeby naprawdę o siebie zawalczyć, zmienić sytuację, ratować siebie. A przy okazji dać realną szansę na zmianę osobie uzależnionej. Faktem jest bowiem to, że drogą do zmotywowania nałogowca do podjęcia leczenia - jest pozwolenie na to, by w całej rozciągłości doświadczyła ona wszystkich konsekwencji swojego uzależnienia. Najistotniejsze w tym momencie jest jednak to, by dostrzec, że postępowanie podobne do opisanego wyżej powoduje stopniowe wyniszczenie, szczególnie psychiczne, osoby współuzależnionej. Często trafia ona do specjalistycznej placówki, szukając pomocy - w sytuacji, w której doświadcza już poważnych problemów psychologicznych (wahania nastrojów, depresje, problemy z kontrolowaniem emocji), ze skrajnie zaniżoną samooceną, z głębokim poczuciem bezradności, przytłoczenia i beznadziejności. Wiele z tych osób doświadcza problemów ze zdrowiem wynikających z przeciążenia, zaniedbania lub problemów natury psychosomatycznej (nerwobóle, bezsenność, osłabienie, chroniczne bóle głowy).

Iwona Kołodziejczyk

O firmie

Ośrodek Leczenia Uzależnień Kliniki Versusmed
jest jedną z nielicznych, prywatnych placówek, prowadzących leczenie alkoholizmu, patologicznego hazardu i lekomanii w sposób profesjonalny i zgodny ze standardami. Kadra Ośrodka posiada państwowe, najwyższe kwalifikacje, uprawniające do leczenia uzależnień. Nasza praca w sposób systematyczny konsultowana jest z superwizorem terapii uzależnień.

DOWIEDZ SIĘ WIĘCEJ

Aktualności

15.02.2015 Leczenie lekomanii w pigułce Podstawowe informacje na temat terapii uzależnienia od leków. Gdzie i jak leczy się lekomanię ? 

CZYTAJ WIĘCEJ

09.02.2015 Terapia par w ośrodku leczenia alkoholizmu cz.2 Druga część artykułu o wspólnej pracy z parą w ośrodkach leczenia alkoholizmu.

CZYTAJ WIĘCEJ

Kontakt

Zadzwoń lub napisz.
Wiemy czym jest uzależnienie.

tel: 12 281 08 59 lub 505 251 858
e-mail: biuro@versusmed.pl

OK, ukryj informację Ta strona używa plików cookies (więcej informacji)